Rozdział 1 Gdzie Jestem?

Szczęście..

Co to takiego jest szczęście? Jak je zaznać? Gdzie je szukać?

Dla każdego, szczęście jest w różnej postaci, oraz oznacza co innego. Niektórzy nadają imiona swoim szczęściom. Należę do takich osób, a moje szczęście ma na imię Bradley.

A no właśnie, gdzie ja jestem?

Widzę ciemność. Jestem sam w ciemności.

Gdzie mam iść? W którą stronę? Chyba się zgubiłem. Którędy droga?

Szedłem przed siebie. Nagle w coś wszedłem.

- Ej uważaj trochę co?! - Odezwał się pewien facet.

Odskoczyłem przerażony do tyłu.

- Przepraszam, nie zauważyłem pana.. Tu jest tak ciemno.. - Zacząłem się tłumaczyć.

Spojrzał na mnie uważnie i rechotał. Przerażał mnie ten rechot. Jeszcze do tego kaszlał.

- Nowy? - Zapytał.

- Nowy, ale w czym? - Nie rozumiałem.

Wybuchł śmiechem. To było dla mnie przedziwne uczucie. Ciemno wszędzie, a ten człowiek świecił..

Jakby posmarował się cały farbą fluoroscencyjną koloru zielonego.

- Co tu robisz? Taki młody? - Podszedł do mnie powoli.

- Chyba się zgubiłem..

- Chyba tak. - Przytaknął

- Gdzie ja jestem? - Spojrzałem w jego oczy. 

Oczy? Co ja mówię? On nie miał oczu. Miał tylko czarne dziury w ich miejscu.

- Spójrz, co widzisz?

- Ale gdzie mam spojrzeć? - Rozglądałem się.

- Wszędzie. - Wskazał ręką.

- Nic nie widzę.. - Położył rękę na moim ramieniu.

- Witam Cię w nicości.

Nicości? Gdzie? Jak to? To jakiś zły sen..

Przetarłem swoje oczy.

Zielony facet klasnął. Pojawiło się krzesło. Nie dowierzałem własnym oczom. Usiadł. Przedmiot, również miało kolor zielony.

- Jesteś tu tylko ty? 

- A widzisz tu kogoś innego prócz mnie? Było mi pisane siedzieć samotnie.

Nie wiedziałem co go jeszcze zapytać.. Jest tyle rzeczy, na które nie znam odpowiedzi..

- Zastanawiasz się pewnie co tu robisz hm? - Przerwał niezręczną ciszę.

- Tak..

- To proste. Jesteś na razie w pierwszej fazie. - Zaczął.

- Pierwszej fazie czego? - Uniosłem brew ku górze.

- Eh co za tępy dzieciak.. - Burknął pod nosem. - Umarłeś. To jest pierwsza faza. Jesteś w nicości. Później będziesz w piekle, niebie, zejdziesz na ziemie, albo i zostaniesz w nicości. Lecz, uważaj na fałszywców. - Pogroził palcem.

Piekło? Niebo? Ziemia? Nicość? Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, że po śmierci jest tak skomplikowanie..

W czarnej otchłani ujrzałem czerwoną mgiełkę. Przymrużyłem oczy. Sylwetka jakiegoś mężczyzny. Zniknęła.

- Connor? To Ty? - Odwróciłem się.

Ta czerwona postać, to Brad. Niezmiernie się ucieszyłem gdy go zobaczyłem.

- Bradziu, to Ty. Myślałem, że Cię już nigdy nie zobaczę! - Wtuliłem się w niego bardzo mocno.

- Conny, bo mnie udusisz! - Zaśmiał się.

Śmiech. Słyszę jego śmiech! Melodia dla moich uszu. Tak bardzo brakowało mi jego osoby przy sobie. Nie mogłem się nacieszyć.

- Słońce.. Nie płacz. Jestem przy Tobie. - Uśmiechnął się szeroko i wycierał łzy z moich policzków.

- Tak bardzo mi Ciebie brakowało Brad..

- Już ćsii.. spokojnie. - Pogładził mnie po głowie i musnął moje usta.

W jego objęciach byłem bezpieczny. Nie bałem się. Czułem tylko ciepło. Jego ciepło.

W pewnej chwili oślepiło mnie bardzo jaskrawe światło. Po paru minutach widziałem ledwo czyjąś twarz.

- Widzę, że miło spędzacie czas w tak mrocznym miejscu. - Powiedział ten ktoś bardzo spokojnym głosem.

- Mrocznym? - Zapytał loczek.

- Bradley.. oj Bradley. - Zaśmiał się - Tu nie ma nic.Spójrz tylko.

- Widzę. Tu jest Connor. Wszystko czego pragnę. Z nim nic nie jest mroczne.. Nic nie jest szare. - Patrzył mi prosto w oczy

- Miło się na was patrzy, ale mam bardzo złe wieści dla was.. - Posmutniał.

Spojrzeliśmy z brunetem po sobie.

Jakie złe wieści? Co się stało?